Ben je gelukkig in je relatie maar slaat de sleur van het monogaam zijn toe? Meld je dan aan bij Secondlove!

Mijn mond valt open bij het zien van deze pop-up. Nu moet ik toegeven dat ik pop-ups altijd ongezien wegros, maar deze had iets. Hier bleef ik steken. Ongelovig las ik de tekst nog eens. En nog eens. Om hem vervolgens aan J. voor te lezen. Die dacht dat ik hem zat te neten en scheurde zich speciaal los van zijn WOW om te komen kijken.

Echt waar. Een gat in de markt. Voor discreet vreemdgaan kun je terecht bij Secondlove. Een uitkomst voor de man/vrouw die naast de pot wil piesen, zijn *** een keer ergens anders wil inhangen of wil proeven van verboden vruchten. Onder het mom van x91het moet allemaal maar normaal zijnx92 besteedt zelfs een legio media aandacht aan dit fenomeen. En ik moet alleen een soort van ethisch braken. Gek hxe8?

Wat krijg je als je 39 luidruchtige studenten Docent Drama op een boot naar Ameland zet? Juist. Herrie. Maar wel onwijze leuke herrie. Natgeregend op het strand, hamburgers in de nacht, spekkies op het veld, vechten om de kaasschaaf, schommelen in de vogelnestjes, xfcberfanatieke spelletjes-spelers, rennen door het weiland, terugrennen door het weiland na een vermaning van de brandweer, boodschappen doen bij een stugge Super de Boer, nog een keer boodschappen doen, en vooruit, nog maar een keer. Avonden vol slap geouwehoer, sterren en de melkweg, romantische verhalen, maffia/weerwolven, mother-nature-modeshow, bosgnomo’s en koning Tofu. Een onvergetelijk begin van het schooljaar!

Weet je wat, we doen mee aan zo’n nieuw programma. Met van die paragnosten. Want onze man/vriend is dood en dat is volgens ons geen ongeluk. Lalalalala…vertelvertelvertel. De politie gelooft niet dat het geen ongeluk was. Zoooo raar.

En dan zeggen die paragnosten dat er drugs in het spel is. En een ruzie daarom. Oei. Dat wilden we nou juist niet bekend maken. Maar ja, we moeten het wel toegeven. Hij zat in de drugs. Ehm…wist de politie dat? Nee. DUUUUUUUUUUH

Hoe stom kun je zijn! HOE GODVERDOMME STOM KUN JE ZIJN! Als je denkt dat je vent vermoord is en je houdt dat soort belangrijke dingen voor je. Mijn god, dan heb je echt het IQ van een pissenbed!

En ja…ik ben in de zeikmodus. Heerlijk!

Rollen rollen rollen. Wat kun je eigenlijk veel doen met een tafel van 1 x 1. Er op, eronder, in het hoekkie, ander hoekkie, nog een hoekkie en heeeeeey… een vierde hoekkie! Waar ik normaal graag veel ruimte inneem met mijn spel, heb ik dit keer een blokje van 1 m2 tot mijn schikking. Daar omheen gebeurt vanalles. Erop eigenlijk ook. Ik rol op mijn buik, mijn rug, mijn zij, zit in kleermakerszit, op mijn kniexebn, hang aan de tafel en doe nog meer rare dingen. En ik vind het gek dat ik blauwe plekken op mijn heupen heb? Ben best gevuld, maar kennelijk is mijn vetje niet dusdanig zacht, dat ik er vijf uur ongegeneerd op kan repeteren… op een loeiharde, houten ondergrond.

We repeteren ons suf. Moet ook wel, want over twee en een halve week is het al zover. De eerste keer dat we ons project aan het publiek tonen. Nog niet helemaal af. WIP noemen ze dat. Work in progress. Maar wel een cool Work in Progress. Slechts xe9xe9n keer eerder friemelde ik in zo’n korte tijd een toneelstuk in elkaar. Acht weken hadden we toen. Nu slechts vier. En we repeteren lange, lange dagen. Bijna net echt. Wat zeg ik…het is gewoon fokking echt. Want als het allemaal een beetje gaat lukken, gaan we ook nog eens op tournee hiermee. Als serieuze actrices.

Nu voelen we ons nog drie Kleine Meisjes in het Zand… of beter, xe9xe9ntje op een houten tafel van 1 x 1, dat mag u natuurlijk niet missen! Dinner is served!

Moet je zien! Moet je echt gaan kijken! Dat gaat over jullie!

En dus ging ik, natuurlijk op internet, aangezien ik een niet zo gemiddeld ritme leef, op zoek naar Zoooooo dertig. En ik vond het. Een amateuristisch zootje geneuzel met Chantal-snedige-opmerkingen-Jansen, Ruben-ik-ben-eigenlijk-helemaal-niet-grappig-Nicolai en Gerard-hoe-kan-ik-een-televisie-show-verstieren-Eckdom. Leuk bedacht, interessant onderwerp, alleen zo jammer dat het zo ruk uit de verf komt. Na een kwartier heb ik het afgezet, terwijl ik de weetjes en daadwerkelijke inhoud best wilde horen. De ruis van die zogenaamd hippe presentatoren en irritante SMS, muziek en andere onderbrekingen deden me snel afhaken. Kennelijk ben ik geen echte dertiger met het dertigersdilemma, anders had ik nu nog zitten bedenken of ik ja of nee zou afsluiten. Beslissingen nemen gaat mij gelukkig heel wat beter af.

P.s. Om niet te vergeten: Victoria-ik-giechel-me-suf-en-blijf-gillen-dat-ik-gestudeerd-heb-Koblenko was er ook. Reden genoeg om de televisie uit te zetten. Mensch, ga schrijven, dat kun je tenminste!

Hij is nu een jaar bij me. Mijn schatje, mijn engel. Hij wordt een beetje zwaar, maar dat is mijn eigen schuld. Ik verwen hem te veel. Lensje hier, lensje daar en alles sleep ik mee in die ene tas. Mijn superdeluxe-nu-al-achterhaalde-maar-o-zo-fijne camera heeft afgelopen week de magische grens van 10.000 plaatjes overschreden. Samen met mij. Wat een mijlpaal. 10.000 foto’s in xe9xe9n jaar. Poehee!

Ben ik nou echt zo gek als ik zeg dat ik mijn bekertje in het vliegtuig niet weg wil gooien, omdat ik het straks weer gebruik? De steward keek me wat bevreemd aan… dat had ie nog nooit meegemaakt, zei hij.

En ben ik nou echt de enige die altijd al zijn lampjes uitdoet, de monitoren van standby helemaal off etc? En die haar kauwgompje niet zomaar op straat mikt, maar netjes in de prullenbak. En die rillingen krijgt bij het zien van de enorme smogwolken boven Willemstad. En ik maar denken dat het een fraai gevormde wolk was. Eenmaal dichterbij bleek het gewoon smerige luchtvervuiling te zijn van de raffinaderijen. De helft van Curacao was ermee bedekt. Dat gaat me aan het hart. Wat een puinzooi is het in de wereld. Moedeloos word ik er ook van. Want met dat ene bekertje dat ik hergebruik, verbeter ik de wereld echt niet. Hoewel, je moet bij jezelf beginnen… toch?

Het is gedaan. Het zit er op. Voor de laatste keer nam Herman me onder zijn deskundige handen, om me om te toveren tot Marieken. De zware paardenstaart, er zit een heel metaalwerk in om hem recht te houden, zit na drie weken als gegoten. Voelde ik me de eerste dagen nog topzwaar door dat aanhangsel aan mijn hoofd, nu ben ik helemaal gewend. Twee paar wimpers, talloze steekspelden, het stukje kant, de naar Robijn ruikende sponsjes en de prachtige smokey eyes behoren tot het verleden.

Dederick zegt het op het eind: ‘Ik ben er niet meer Elize.’ En zo is het. Het is er niet meer. Na Ons is er niet meer. Als het podium verdwenen is, de houtsnippers helemaal in de blubber zijn vergaan en onze voetsporen zijn uitgevaagd, blijven slechts de herinneringen. En die zijn talrijk.

We hebben gelachen, gehuild, gevloekt, gescholden, gevochten, lief gehad, blauwe plekken gekweekt, onszelf overwonnen, elkaar ingesmeerd met anti-mug, droog- en warm gewreven, elkaar van de berg proberen te duwen, opgeraapt na een valpartij of dip, elkaars schoonmaakdoekjes gejat geleend en bovenal: we hebben voor elkaar gezorgd. In alle opzichten.

Het was gruwelijk koud op het podium gisteren. Of beter, ik had het gruwelijk koud. De voorstelling zelf had daardoor wel te lijden en ik merkte dat de vermoeidheid en griep onvermurwbaar toesloegen. Terwijl ik op ‘mijn’ hekje stond te ‘Marieken’ wist ik dat Jeroen onder de toren zat. Met een fleece deken. Ik heb me echt moeten beheersen om niet naar hem toe te rennen om dat ding weg te gritsen en om te slaan. Het was afzien in de regen en de wind. Nog erger dan donderdag. Toen was het lang niet zo ijzig.

Op het moment dat ik voor het laatst achteruit de toren afgleed en in het riet belandde, had ik het zwaar. Na Ons… heeft zoveel moois gebracht. Het zat vol extremen. Van de diepste dalen tot de hoogste pieken, ik werd overspoeld. Eigenlijk gilde Sue, als Marieken, heel hard NEE tegen Elisabeth. Stop met je vloed! Laat ons nog even doorspelen en genieten van elkaar. Maar het was voorbij. En toen ik eindelijk xe9cht de fleece van Jeroen omgeslagen kreeg, kwamen ook de tranen. Onder de toren luisterden we samen naar het afscheid van Dederick en Elize, dat intenser was dan ooit. ‘Je bent er bijna’ maakte ons beide aan het grienen en we neurieden voor de laatste keer mee met het slotlied.

Ik ken je al zo lang je leeft,
ook al zag en hoorde ik je pas.

Bedankt allemaal!

6 september 2008

Het is natuurlijk de goden verzoeken… een openluchtproductie in Nederland, met de titel ‘Na Ons…’ (de zondvloed) en het thema is de klimaatverandering. De voorbereidingen waren nat te noemen. In meer dan xe9xe9n opzicht. De meest voelbare was de plensbui tijdens een van de eerste gezamenlijke repetities op de locatie. Het leek of we onder een lauwe douche stonden, maar ondanks dat het niet onaangenaam voelde, werden we zeiknat. De opbouw van de locatie liep enorme vertraging op door het neerstortende hemelwater en het speelvlak werd modderiger en gladder dan ooit. Een briljante geest (Peter? Johan?) besloot voor houtsnippers te gaan en een glijpartij werd voorkomen.

Vanaf dat moment waren de (weer)goden met ons. Elke avond trok het open en op zondag de 24e na hielden we het droog. Die avond speelden we onder een gordijn van motregen. Prachtig om te zien en gelukkig niet heel vervelend voelbaar voor de, schaars geklede, spelers. Gistermiddag werden er in Hoorn een aantal emmers leeggegoten. Maar dat is niks nieuws. Dat gebeurt al drie weken elke dag, terwijl het in Geestmerambacht gewoon droog is. Ik bleef dus goede hoop houden. Het was wel fris en die donkere wolken beloofden weinig goeds. Maar ontkennend als wij zijn, keken we alleen naar het blauwe stuk lucht. ‘Kijk het is daar licht…’ Terwijl het, wederom massaal toegestroomde, publiek nog een zitplaats probeerde te bemachtigen, begonnen we. En met de opkomst van de sausgirls, gooiden de goden de sluizen open. Een beetje dan. Het werd nog net niet de wet T-shirt-saus-girl-contest en we glibberden veilig weer het podium af. Vanaf dat moment begon het gestaag te gieten. Grote druppels vielen dreigend op het tentdoek van het spelersonderkomen. We bleven het negeren en maakten ons klaar voor het volgende deel.

De dames werden dik ingepakt in jassen, sjaals en dekens. Onze held Joop, de backstage-manager, speelt elke koude avond voor vanger. Een seconde voor we op moeten, mikken we al onze kledingstukken naar hem toe. Hij verzamelt ze en legt ze klaar voor wanneer we afkomen. De druppels op onze blote huid waren kouder dan ooit tevoren. ‘Voorzichtig die berg af, je veiligheid staat voorop!’ gaven we elkaar mee. En daar gingen we. Tijdens de eerste scene voelde ik de regen al niet meer. We pasten goed op dat we dit keer nxedet vielen en kwamen allemaal weer veilig in de spelerstent aan. Mijn jurk is dusdanig syntetisch dat hij met xe9xe9n windvlaag weer drooggeblazen is. Het hemdje en de legging die ik eronder verstopt had, waren echter geen overbodige luxe.

Onze tweede opkomst was moeilijker. De regen begon echt heel hard te vallen en wat was het koud! In de houding voelde ik het water langs mijn rug naar beneden glijden. Mijn pruik en voile zorgden voor een klein beetje bescherming, maar natter dan dit konden we niet worden. Wrong. Natter dan dat kon echt wel. In de stromende regen speelden we onze rouwscene. Dat moet een fantastisch schouwspel zijn geweest. De doden lagen zompig water te vangen en de druppels hingen aan mijn neus. In de donkerslag ging het licht opeens weer aan. ‘Dames en heren, u ziet het zelf. Dit kan zo niet verder. Onze spelers mogen niet ziek worden, dus we onderbreken de voorstelling tot de regen afneemt.’

Dat is slikken. Dat is heel erg slikken. De tranen zaten best hoog bij me. Elvie en ik liepen hand in hand af, gevolgd door de hele cast. Kathy en de dansers kwamen uit de moerasmodder geslipt en het koor glibberde van de steigers af. In de tent probeerden we de concentratie vast te houden, de teleurstelling was enorm. We bleven echter hopen. We gaan spelen! Hoe dan ook! Desnoods mimen we in het donker! Vijf minuten verstreken, tien minuten, vijftien, twintig… we zetten collectief onze inzinghymne ‘Nu Mona Lisa’ in en dat werd heel overtuigend en ontroerend gezongen door 130 hoopvolle kelen.

Ondertussen, aan de andere kant van de berg, stonden Sophie en Claudia de wave te doen met het publiek. Het orkest zette in en Sophie was in haar afritsbroek en bergschoenen de onbetwiste ster van de avond. ‘It’s raining man’, ‘Always look at the bright side of life’ etc. Het was tot in de tent te horen en het dak ging er bij het publiek vanaf. En toen… kwam het verlossende woord. We gaan weer!

Vijfendertig minuten na de stop mocht het koor als eerste het podium weer op. Een staande ovatie viel hen ten deel. Maar ook de spelers en dansers die hun plek opzochten werden met dolle enthousiasme onthaald. De hele voorstelling werd een droom. Het publiek lag dubbel bij de grapjes van Dederick, de mannetjes en het moment dat Jeroen zong ‘De liefde is als regen…’ Ik geef toe, het kostte me moeite om mijn lachen in te houden. De krabbel-act van Elvie die de glibberige heuvel maar niet opkwam, blijft voor altijd op mijn netvlies staan. Evenals de schuiver die Pim maakte toen hij haar te pakken moest nemen. Bijna verdween hij zelf in de ploemp.

De voorstelling van 4 september 2008 gaat de boeken in als de koudste, de natste en de meest bijzondere. Een natte droom…

5 september 2008

Lang leve Dokter Vogel! Ik zweer het je, die kerel wordt rijk van mij! Elke avond weer sleep ik tubes vol troep met me mee. Het begint met de dagelijkse dosis Aechinea Force. Op zich heb je dat met dit weer niet nodig, maar in den beginne (als iedere man zegt dat ie wil trouwen) kwam het met bakken uit de hemel. En met zoveel voorstellingen voor de boeg, zit je niet te wachten op een grieppie of stevige verkoudheid.

Toen de voorstellingen eenmaal begonnen waren, klokte ik de magnesiumpillen naar binnen. Handig om mijn pijnlijke spieren te ontspannen en die calcium die er bij zat, was ook goed. Ergens voor. Waarvoor? Geen idee.

Anyhow, de blauwe plekken van mijn encouters met Elvie moesten bestreden worden met Arniflor. Dat is overigens echt wonderspul. Ook de van-de-trap-gelazerde-Margret had er veel baat bij. Ik moet vanzelfsprekend het stekende leger niet vergeten. De Prrrrrikweg wordt rijkelijk gesmeerd en is natuurlijk ook van de homeopaat. Tot slot heb ik mij vrijdag getrakteerd op SRL-gelei. Mijn kniexebn vinden het beklimmen van die berg niet erg. Als het maar xe9xe9n keer per jaar is. Zoveel keer achter elkaar gaat opbreken. Maar niet alleen de knietjes spelen op. Om de een of andere vage wijze zijn mijn ellebogen ook ineens beurs. En dat terwijl ik toch echt geen rare (ongecontroleerde) bewegingen maak. Of toch wel?
Goed, veel gezeur om niks. Vandaag voel ik mij opperbest, de blauwe plekken van vorige week trekken weg en de nieuwe zijn niet zo talrijk. Ik leer de valkuilen van de locatie goed kennen! Aangezien dit nu toch xe9xe9n grote commercial is en in de hoop dat ik dan misschien commissie krijg: Gebruikt allen dokter Vogel. Past qua naam ook nog eens geheel in de lijn van onze productie!

Ergens last van? Homeopathische medicijnkast a.k.a. Marieken a.k.a. Sue biedt uitkomst. Te vinden in de linker-achter-hoek van de eerste (grime)tent. Op = Op!

31 augustus 2008